Çay içmek, insan yaşamında zaman ayırmaya değer uğraşlardan biridir.Çay içen kişi, hem çalışmaktan hem de hiçbir şey yapmamaktan uzaktır.Kendisine ve dünyaya, eşit mesafede durur; gününün efendisidir.Yalnızca biraz suya biraz çaya ve sakin bir yere gereksinimi vardır, bunların dışında hiçbir şeyin umrunda olmaması gerekir.Ancak bir erdeme sahip olması beklenir.Bu erdem, her etkinlikte, her düşünmede, her sanatta belirleyicidir.Çay tiryakisinin büyük sanatçılarla ortak özelliği, ayrıntı sevgisidir.Çayın seçilerek satın alınması ve çay takımlarının özenle kullanılması, çayın içileceği mekanın zevkle düzenlenmesi kendi içine yoğunlaşmasını sağlayan bir ruh haline sokar çay tiryakisini.
bir paragraf sorusundan.

Çalışmayan kadınlar bütün bir yazı köylerinde geçirmişlerdir. Kış yiyecekleri hazırlamışlar, neredeyse hiç para harcamamışlar ve çocukların biraz olsun topun nereye gideceğini düşünmeden topa vurabileceği yerlerde top oynamalarını sağlamışlardır. Şimdi ise ellerinde birkaç çuvalla birlikte muavinle bagaj tartışması yapmaktadırlar. Kesinlikle galip gelecekleri bir tartışmadır bu. Ve genelde iki çocuğuyla birlikte iki otobüs bileti almıştır. Aklından geçen ise sağ salim İstanbul’a varmak ve kendisi ile cam arasına sıkıştıracağı iki çocuğunun yol boyu mızmızlanmamasıdır. Garip bir insan tipidir bu kadın. Evrende bu tip kadınlardan daha kolay memnun olabilecek başka bir cins bulamazsınız. Çünkü ona istediğini verdiğinizde asla bir istekte daha bulunmaz. Sizden isteyecekleri de zaten asla ortalamanın üstüne çıkmaz. Çok bulaşık çıkmamışsa makinede biriktirmez onları, elinde yıkar. Gidip eteği hazır almaz, mümkünse kumaşını bulur kendi diker. Kendi bir lokma yediyse, çocuklarına iki lokma yedirmeden rahat edemez. Velhasıl modern insana terstir her yönüyle.

R’leri söyleyememektedir Özdemir Asaf.Taksiye biner,şoför “Buyyun” der, o da R’leri söyleyemeyen biridir.”Kayaköy” derse alay ettiğini sanacak diye “Eminönü” der, normalde Karaköy’de inmesi gereken Özdemir Asaf.Eminönü’nde iner ve geri yürür!..